Miasto

LEGALNY PRZEWÓZ OSÓB

W związku z licznymi zapytaniami kierowanymi do Władz Miasta Łodzi w przedmiocie warunków wykonywaniu krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, uprzejmie informujemy, że wymagania przewidziane dla świadczenia tego rodzaju usług zostały określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm. – dalej: „u.t.d.”).

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Z uregulowania art. 18 ust. 1, 2 i 3 u.t.d. wynika, że również wykonywanie przewozu okazjonalnego wymaga zezwolenia, bowiem w art. 18 ust. 3 u.t.d. wskazano sytuacje, kiedy wykonywanie tego rodzaju przewozu takiego zezwolenia nie wymaga, tj.:

1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo

3) polega ona na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu od miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt. 2.

Transport okazjonalny oznacza natomiast przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt. 11 u.t.d.). Zasadą jest, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Dopuszcza się również przewóz okazjonalny pojazdami zabytkowymi (1) samochodami osobowymi (2) lecz prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (a), na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (b), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego (tj. pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą) i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy (art. 18 ust. 4b u.t.d.).

Przy wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru (1), umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi (2), umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (3).

Podstawowe różnice w wykonywaniu transportu drogowego taksówką i przewozu okazjonalnego sprowadzają się zatem do obowiązku posiadania odmiennych licencji, wielkości pojazdów w zakresie liczby pasażerów, którzy mogą być przewożeni (taksówka do 9 osób łącznie z kierowcą, przewóz okazjonalny wykonuje się natomiast co do zasady pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą), ustalania jednej opłaty za przejazd na podstawie taksometru w taksówce, który to sposób rozliczania jest zabroniony w przewozie okazjonalnym oraz zakazu posiadania w pojeździe wykonującym przewóz okazjonalny w ogóle taksometru, jak i oznakowywania pojazdu w sposób charakterystyczny dla taksówki (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie II GSK 1836/13).

Licencjonowanych przewoźników, którzy nie wykonują przewozu osób taksówką, nie obowiązują lokalne uchwały rad gmin, które ustanawiają maksymalne stawki opłat za usługi przewozu taksówkami osobowymi.

Reasumując, pomimo różnic w sposobie oraz warunkach prowadzenia transportu drogowego osób, każdy podmiot (przedsiębiorca) chcący wykonywać jeden z rodzajów płatnego przewozu osób zobowiązany jest wystąpić do właściwego organu administracji publicznej z wnioskiem o udzielenie konkretnego uprawnienia. Po spełnieniu przez wnioskującego wszystkich wymagań określonych przepisami prawa, wydawane są odpowiednie decyzje administracyjne, umożliwiające rozpoczęcie oraz wykonywanie określonej działalności.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia lub licencji stanowi naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i zagrożone jest sankcjami. Natomiast, odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (także za dopuszczenie, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń) ponoszą wszyscy (zarówno kierujący wykonujący przewóz drogowy, jak i osoby zarządzające przedsiębiorstwem lub osoby zarządzające transportem w przedsiębiorstwie, a także inne osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym).